Šandor Čanić povratak u Crnu Goru opisuje kao povratak sebi i korijenima. Mirisi livada i zvukovi djetinjstva podno Bjelasice ostali su duboko urezani u njegovo sjećanje. Upravo su ga te uspomene, nakon više od šest decenija života u Mađarskoj, ponovo dovele na sjever Crne Gore.
Rođen je u Baru, ali je sa samo tri godine, zajedno sa roditeljima i bratom Milošem, otišao u Mađarsku. Iako je tamo proveo veći dio života, sjećanja na djetinjstvo i porodične priče nijesu izblijedjela.
Njegovi roditelji, Stojanka Danilović Čanić i Mađar Šandor Čanić, upoznali su se na radnim akcijama tokom obnove Jugoslavije nakon rata. Godine 1958. odlučili su da započnu novi život u Mađarskoj. Otac je bio građevinar, a majka je nosila snažnu životnu priču iz ratnog perioda.
Šandor ističe da je odrastao slušajući junačke priče majke Stojanke, koja je bila svjedok Drugog svjetskog rata. Nakon pogibije oca, kao djevojčica od 12 ili 13 godina, pridružila se partizanima. Učestvovala je u bitkama na Sutjesci i Neretvi, gdje je, kako se prepričava u porodici, upoznala i Josipa Broza Tita.
Prema porodičnom sjećanju, upravo joj je Tito kasnije pomogao da sa dva sina dobije dozvolu za odlazak u Mađarsku. U to vrijeme takav put bio je gotovo nezamisliv, ali su ih, kako kaže, čekale spremne avionske karte.
Danas, poslije dugog života u inostranstvu, Šandor Čanić povratak u Crnu Goru vidi kao ispunjenje lične potrebe da ponovo osjeti krajolik i duh prostora koji su obilježili njegovo najranije djetinjstvo.